تلفن سانترال در ساری
سانترال اولین شرکتی که برای ارائه خدمات PSTN تأسیس شد، شرکت تلفن سانترال بل در ایالات متحده بود. با این حال، در برخی کشورها، کار تأمین شبکه های تلفن سانترال به عهده دولت افتاد، زیرا سرمایه گذاری مورد نیاز بسیار زیاد بود و ارائه خدمات تلفن سانترالی به طور فزاینده ای به یک ابزار عمومی ضروری تبدیل می شد. به عنوان مثال، اداره پست عمومی در بریتانیا تعدادی شرکت خصوصی را گرد هم آورد تا یک شرکت ملی واحد تشکیل دهند. در دهه های اخیر، این انحصارات دولتی از طریق خصوصی سازی شکسته یا فروخته شدند. در اکثر کشورها، مرکزی دارای یک تنظیم کننده است که به نظارت بر ارائه خدمات PSTN در آن کشور اختصاص دارد. وظایف آنها ممکن است به عنوان مثال اطمینان حاصل شود که مشتریان نهایی برای خدماتی که ممکن است انحصار وجود داشته باشد هزینه اضافی دریافت نکنند. این آژانس های نظارتی ممکن است قیمت هایی را که بین اپراتورها برای حمل ترافیک یکدیگر اعمال می شود، تنظیم کنند. معماری شبکه PSTN باید در طول سال ها برای پشتیبانی از تعداد فزاینده مشترکین، تماس ها، اتصال به کشورهای دیگر، شماره گیری مستقیم و غیره تکامل می یافت. مدل توسعه یافته توسط ایالات متحده و کانادا توسط سایر کشورها با سازگاری برای بازارهای محلی اتخاذ شد. مفهوم اصلی این بود که مبادلات تلفن سانترالی به صورت سلسله مراتبی مرتب شده اند، به طوری که اگر تماسی در یک خوشه محلی قابل رسیدگی نباشد، برای مسیریابی بعدی به یکی بالاتر منتقل می شود. این باعث کاهش تعداد خطوط اتصال مورد نیاز بین اپراتورها در فواصل طولانی شد و همچنین ترافیک محلی را جدا نگه داشت. 
سانترال پاناسونیک در اصفهان
سانترال راینهارد گفت: "ساختمان زنده نیست، اما این قطعه زنده است." راینهارد گفت: "این قطعه بسیار مهمی از تاریخ است. راینهارد گفت آنها همچنین هنگام تمیز کردن پشت یک منطقه شلوغ در ساختمان OHS جعبه ای از عکس های سیاه و سفید 8 در 10 از حدود دهه 1960 را کشف کردند که به نظر می رسد صحنه سازی شده است. عکس های تبلیغاتی SNET و شامل تصاویری از خطوط، دفاتر، کارمندان و حتی برخی از تلفن سانترال ها بود. راینهارد گفت که معتقد است آنها سال ها پیش به انجمن تاریخی اهدا شده بودند. او گفت: «نمایشگاه به دامان ما افتاد.» در سال 1886، 1165 دستگاه وجود داشت. طبق نامه شرکتی بدون امضا در سال 1947 در مجموعه SNET در مرکز Dodd، حدود 5600 تلفن سانترال در نیوهیون و در مجموع در کانکتیکات حدود 5600 تلفن سانترال در این ایالت وجود داشت. در سال 1882، با شرکت تلفن سانترال بین ایالتی نیویورک ادغام شد و تلفن سانترال جنوبی نیوانگلند را تشکیل داد، که در سال 1998 به یکی از شرکت های تابعه SBC Communications سن آنتونیو تبدیل شد. SBC AT&T را تصاحب کرد. نام آن شرکت را گرفت. بعداً خطوط کانکتیکات خود را به Frontier Communications فروخت. در سال 1998، زمانی که SBC Communications اداره و دفتر مرکزی ارتباطات را به سن آنتونیو منتقل کرد، مجموعه بزرگی از تاریخچه SNET، شامل تمام جزئیات مربوط به اولین تابلو و فهرست تلفن سانترال، به مرکز تحقیقات Dodd اهدا شد که بزرگترین مجموعه تجاری را دارد. در ایالت همراه با کمک مالی، کمک مالی قابل توجهی برای کمک به سازماندهی و حفظ سوابق بود. 
تلفن سانترال شاتل
سانترال سیستم کلید مدرن معمولاً کاملاً دیجیتال است، اگرچه انواع آنالوگ همچنان وجود دارد و برخی از سیستم ها خدمات VOIP را اجرا می کنند. به طور موثر، جنبه هایی که یک PBX را از یک سیستم کلید هیبریدی متمایز می کند، مقدار، دامنه و پیچیدگی ویژگی ها و امکانات ارائه شده است. سیستم های ترکیبی یک ابزار رایج در صنعت خدمات مالی هستند که در طبقات تجاری مورد استفاده قرار می گیرند. این سیستم های کلیدی هیبریدی پیشرفته معمولاً فقط به PBX های متصل برای تعامل با کارکنان پشتیبان و پست صوتی نیاز دارند. این سیستم ها معمولاً دارای واحدهای جلویی هستند که به آنها Turrets گفته می شود. به دلیل ارائه مدارهای Hoot-n-holler قابل توجه هستند. Hoot های متعدد از طریق بلندگوهای مالتی پلکس در مکان های مختلف به چندین کاربر ارائه می شود. PBX یک مبادله تلفن سانترال یا سیستم سوئیچینگ است که به یک سازمان خصوصی خدمت می کند و به اشتراک گذاری صندوق های اداری مرکزی بین تلفن سانترال های داخلی نصب شده اجازه می دهد و ارتباط بین آن تلفن سانترال های داخلی داخل سازمان را بدون استفاده از خطوط خارجی فراهم می کند. خطوط دفتر مرکزی اتصال به شبکه تلفن سانترال عمومی سوئیچ شده (PSTN) را فراهم می کند. جنبه تمرکز یک PBX امکان استفاده مشترک از این خطوط را بین تمام ایستگاه های سازمان فراهم می کند. توانایی ارتباط داخلی آن به دو یا چند ایستگاه اجازه می دهد تا به طور مستقیم در حالی که از شبکه تلفن سانترال سوئیچ شده عمومی استفاده نمی کنند، متصل شوند. این روش تعداد خطوط مورد نیاز از سازمان به شبکه تلفن سانترال عمومی سوئیچ شده را کاهش می دهد. هر دستگاه متصل به سانترال، مانند تلفن سانترال، دستگاه فکس یا مودم رایانه، به عنوان داخلی نامیده می شود و دارای یک شماره تلفن سانترال داخلی تعیین شده است که ممکن است به طور خودکار به طرح شماره گذاری دفتر مرکزی نگاشت شود یا نباشد. و بلوک شماره تلفن سانترال اختصاص داده شده به PBX. در ابتدا، سیستم های PBX مزیت اصلی صرفه جویی در هزینه تماس های تلفن سانترالی داخلی را ارائه می کردند: مدیریت سوئیچینگ مدار به صورت محلی هزینه های خدمات تلفن سانترال را از طریق خطوط دفتر مرکزی کاهش می داد. همانطور که سیستم های PBX محبوبیت پیدا کردند، شروع به ارائه خدمات غیرقابل دسترس در شبکه عمومی کردند، مانند گروه های شکار، ارسال تماس و شماره گیری داخلی. 
تلفن سانترال در ساری
سانترال اولین شرکتی که برای ارائه خدمات PSTN تأسیس شد، شرکت تلفن سانترال بل در ایالات متحده بود. با این حال، در برخی کشورها، کار تأمین شبکه های تلفن سانترال به عهده دولت افتاد، زیرا سرمایه گذاری مورد نیاز بسیار زیاد بود و ارائه خدمات تلفن سانترالی به طور فزاینده ای به یک ابزار عمومی ضروری تبدیل می شد. به عنوان مثال، اداره پست عمومی در بریتانیا تعدادی شرکت خصوصی را گرد هم آورد تا یک شرکت ملی واحد تشکیل دهند. در دهه های اخیر، این انحصارات دولتی از طریق خصوصی سازی شکسته یا فروخته شدند. در اکثر کشورها، مرکزی دارای یک تنظیم کننده است که به نظارت بر ارائه خدمات PSTN در آن کشور اختصاص دارد. وظایف آنها ممکن است به عنوان مثال اطمینان حاصل شود که مشتریان نهایی برای خدماتی که ممکن است انحصار وجود داشته باشد هزینه اضافی دریافت نکنند. این آژانس های نظارتی ممکن است قیمت هایی را که بین اپراتورها برای حمل ترافیک یکدیگر اعمال می شود، تنظیم کنند. معماری شبکه PSTN باید در طول سال ها برای پشتیبانی از تعداد فزاینده مشترکین، تماس ها، اتصال به کشورهای دیگر، شماره گیری مستقیم و غیره تکامل می یافت. مدل توسعه یافته توسط ایالات متحده و کانادا توسط سایر کشورها با سازگاری برای بازارهای محلی اتخاذ شد. مفهوم اصلی این بود که مبادلات تلفن سانترالی به صورت سلسله مراتبی مرتب شده اند، به طوری که اگر تماسی در یک خوشه محلی قابل رسیدگی نباشد، برای مسیریابی بعدی به یکی بالاتر منتقل می شود. این باعث کاهش تعداد خطوط اتصال مورد نیاز بین اپراتورها در فواصل طولانی شد و همچنین ترافیک محلی را جدا نگه داشت.
سانترال پاناسونیک در اصفهان
سانترال راینهارد گفت: "ساختمان زنده نیست، اما این قطعه زنده است." راینهارد گفت: "این قطعه بسیار مهمی از تاریخ است. راینهارد گفت آنها همچنین هنگام تمیز کردن پشت یک منطقه شلوغ در ساختمان OHS جعبه ای از عکس های سیاه و سفید 8 در 10 از حدود دهه 1960 را کشف کردند که به نظر می رسد صحنه سازی شده است. عکس های تبلیغاتی SNET و شامل تصاویری از خطوط، دفاتر، کارمندان و حتی برخی از تلفن سانترال ها بود. راینهارد گفت که معتقد است آنها سال ها پیش به انجمن تاریخی اهدا شده بودند. او گفت: «نمایشگاه به دامان ما افتاد.» در سال 1886، 1165 دستگاه وجود داشت. طبق نامه شرکتی بدون امضا در سال 1947 در مجموعه SNET در مرکز Dodd، حدود 5600 تلفن سانترال در نیوهیون و در مجموع در کانکتیکات حدود 5600 تلفن سانترال در این ایالت وجود داشت. در سال 1882، با شرکت تلفن سانترال بین ایالتی نیویورک ادغام شد و تلفن سانترال جنوبی نیوانگلند را تشکیل داد، که در سال 1998 به یکی از شرکت های تابعه SBC Communications سن آنتونیو تبدیل شد. SBC AT&T را تصاحب کرد. نام آن شرکت را گرفت. بعداً خطوط کانکتیکات خود را به Frontier Communications فروخت. در سال 1998، زمانی که SBC Communications اداره و دفتر مرکزی ارتباطات را به سن آنتونیو منتقل کرد، مجموعه بزرگی از تاریخچه SNET، شامل تمام جزئیات مربوط به اولین تابلو و فهرست تلفن سانترال، به مرکز تحقیقات Dodd اهدا شد که بزرگترین مجموعه تجاری را دارد. در ایالت همراه با کمک مالی، کمک مالی قابل توجهی برای کمک به سازماندهی و حفظ سوابق بود.
تلفن سانترال شاتل
سانترال سیستم کلید مدرن معمولاً کاملاً دیجیتال است، اگرچه انواع آنالوگ همچنان وجود دارد و برخی از سیستم ها خدمات VOIP را اجرا می کنند. به طور موثر، جنبه هایی که یک PBX را از یک سیستم کلید هیبریدی متمایز می کند، مقدار، دامنه و پیچیدگی ویژگی ها و امکانات ارائه شده است. سیستم های ترکیبی یک ابزار رایج در صنعت خدمات مالی هستند که در طبقات تجاری مورد استفاده قرار می گیرند. این سیستم های کلیدی هیبریدی پیشرفته معمولاً فقط به PBX های متصل برای تعامل با کارکنان پشتیبان و پست صوتی نیاز دارند. این سیستم ها معمولاً دارای واحدهای جلویی هستند که به آنها Turrets گفته می شود. به دلیل ارائه مدارهای Hoot-n-holler قابل توجه هستند. Hoot های متعدد از طریق بلندگوهای مالتی پلکس در مکان های مختلف به چندین کاربر ارائه می شود. PBX یک مبادله تلفن سانترال یا سیستم سوئیچینگ است که به یک سازمان خصوصی خدمت می کند و به اشتراک گذاری صندوق های اداری مرکزی بین تلفن سانترال های داخلی نصب شده اجازه می دهد و ارتباط بین آن تلفن سانترال های داخلی داخل سازمان را بدون استفاده از خطوط خارجی فراهم می کند. خطوط دفتر مرکزی اتصال به شبکه تلفن سانترال عمومی سوئیچ شده (PSTN) را فراهم می کند. جنبه تمرکز یک PBX امکان استفاده مشترک از این خطوط را بین تمام ایستگاه های سازمان فراهم می کند. توانایی ارتباط داخلی آن به دو یا چند ایستگاه اجازه می دهد تا به طور مستقیم در حالی که از شبکه تلفن سانترال سوئیچ شده عمومی استفاده نمی کنند، متصل شوند. این روش تعداد خطوط مورد نیاز از سازمان به شبکه تلفن سانترال عمومی سوئیچ شده را کاهش می دهد. هر دستگاه متصل به سانترال، مانند تلفن سانترال، دستگاه فکس یا مودم رایانه، به عنوان داخلی نامیده می شود و دارای یک شماره تلفن سانترال داخلی تعیین شده است که ممکن است به طور خودکار به طرح شماره گذاری دفتر مرکزی نگاشت شود یا نباشد. و بلوک شماره تلفن سانترال اختصاص داده شده به PBX. در ابتدا، سیستم های PBX مزیت اصلی صرفه جویی در هزینه تماس های تلفن سانترالی داخلی را ارائه می کردند: مدیریت سوئیچینگ مدار به صورت محلی هزینه های خدمات تلفن سانترال را از طریق خطوط دفتر مرکزی کاهش می داد. همانطور که سیستم های PBX محبوبیت پیدا کردند، شروع به ارائه خدمات غیرقابل دسترس در شبکه عمومی کردند، مانند گروه های شکار، ارسال تماس و شماره گیری داخلی.
پروگرام سانترال پاناسونیک و خرید سانترال دست دوم