سانترال پاناسونیک tda200
سانترال با این حال، در شبکه های مدرن هزینه انتقال و تجهیزات کمتر است و اگرچه سلسله مراتب هنوز وجود دارد، اما آنها بسیار مسطح تر هستند و شاید فقط دو لایه دارند. اکثر مبادلات تلفن سانترالی خودکار از سوئیچینگ دیجیتال به جای سوئیچینگ مکانیکی یا آنالوگ استفاده می کنند. ترانک هایی که صرافی ها را به هم وصل می کنند نیز دیجیتال هستند که مدار یا کانال نامیده می شوند. با این حال، مدارهای آنالوگ دو سیمه هنوز برای اتصال آخرین مایل از سانترال به تلفن سانترال خانه (که حلقه محلی نیز نامیده می شود) استفاده می شود. برای انجام یک تماس تلفن سانترالی معمولی از یک طرف تماس به طرف تماس، سیگنال صوتی آنالوگ با نرخ نمونه 8 کیلوهرتز با وضوح 8 بیت با استفاده از نوع خاصی از مدولاسیون کد پالس غیرخطی معروف به G.711 دیجیتالی می شود. سپس تماس از طریق مبادلات تلفن سانترالی از یک طرف به طرف دیگر منتقل می شود. تماس با استفاده از یک پروتکل تنظیم تماس (معمولا ISUP) بین مبادلات تلفن سانترالی تحت یک استراتژی مسیریابی کلی تغییر می کند. تماس از طریق PSTN با استفاده از یک کانال 64 کیلوبیت بر ثانیه، که در اصل توسط آزمایشگاه بل طراحی شده بود، انجام می شود. نامی که به این کانال داده شده سیگنال دیجیتال 0 (DS0) است. مدار DS0 دانه بندی اولیه سوئیچینگ مدار در یک مرکز تلفن سانترال است. یک DS0 به عنوان یک زمان بندی نیز شناخته می شود زیرا DS0ها در تجهیزات مالتی پلکسی تقسیم زمانی (TDM) جمع می شوند تا لینک های ارتباطی با ظرفیت بالاتر را تشکیل دهند. 
تلفن سانترال زیمنس
سانترال اگرچه اکثر مردم بر این باورند که تلفن سانترال توسط الکساندر گراهام بل اختراع شده است، کنگره تاریخ را در 17 ژوئن 2002 بازبینی کرده و آن را به آنتونیو میوچی، مخترع فلورانسی نسبت داده است. موچی تلفن سانترال را در سال 1849 در کوبا اختراع کرد. اولین تجسم عملی آن در نیویورک در سال 1860 ساخته شد. با این حال، به دلیل مهارت های مدیریتی ضعیف و ناتوانی در برقراری ارتباط به زبان انگلیسی، او قادر به پرداخت هزینه ثبت اختراع قطعی نبود و مجبور شد به یک هشدار یا اطلاعیه اختراع رضایت دهد. او سپس با شرکت تلگراف وسترن یونیون تماس گرفت و ترتیبی داد که «تلگراف سخنگو» خود را به نمایش بگذارد، اما پس از دو سال که نمایش او به تعویق افتاد، هنگامی که سعی کرد مطالب خود را دریافت کند، به او گفتند که این تلگراف گم شده است. در سال 1876، دو سال بعد، بل برای ثبت اختراع تلفن سانترال ثبت نام کرد. موچی سعی کرد اعتراض کند، اما متوجه شد که اخطار او نیز «از بین رفته است». در نهایت ثابت شد که تبانی غیرقانونی بین بل و اداره ثبت اختراع وجود داشته است. واقعیت جالب: شیلا کپس، از دپارتمان میراث کانادایی، در 21 ژوئن 2002، درخواستی را ارائه کرد که در آن تصریح می کند "الکساندر گراهام بل، از برندفورد (انتاریو) و باددک (نوا اسکوشیا)، مخترع تلفن سانترال است. این طرح به اتفاق آرا توسط پارلمان کانادا پذیرفته شد، اگرچه کاملاً بی اساس است. 
باتری سانترال پاناسونیک
سانترال گری قبلاً ایده ای برای فرستنده ای ارائه کرده بود که در آن یک غشای متحرک به یک میله رسانای الکتریکی غوطه ور در محلول اسیدی متصل می شد. میله رسانای دیگری در محلول غوطه ور شد و با برخورد امواج صوتی به غشاء، دو میله نسبت به یکدیگر حرکت می کردند. تغییرات در فاصله بین دو میله باعث تغییر در مقاومت الکتریکی و در نتیجه تغییرات در جریان الکتریکی می شود. برخلاف نوع فرستنده سیم پیچ مغناطیسی، فرستنده با مقاومت متغیر در واقع می تواند صدای ارسالی را تقویت کند و امکان استفاده از کابل های طولانی تر بین فرستنده و گیرنده را فراهم کند. مجدداً، بل همچنین روی یک طراحی فرستنده مشابه "مایع" کار کرد. این طرح بود که اجازه اولین انتقال سخنرانی را در 10 مارس 1876 توسط بل به واتسون داد که بل در یادداشت های آزمایشگاهی خود به صورت "آقای واتسون-بیا اینجا-من می خواهم تو را ببینم" رونویسی کرد. اولین نمایش عمومی تلفن سانترال مدت کوتاهی پس از آن، با طراحی شبیه به واحدهای غشایی سیم پیچ مغناطیسی قبلی که در بالا توضیح داده شد، دنبال شد. یکی از اولین تظاهرات در ژوئن 1876 در نمایشگاه صدمین سالگرد در فیلادلفیا رخ داد. آزمایش های بیشتر و اصلاح تجهیزات کمی بعد انجام شد. بل در 9 اکتبر 1876 تلفن سانترال خود را در فاصله 5 کیلومتری (2 مایلی) بین بوستون و کمبریج پورت، ماساچوست آزمایش دو طرفه انجام داد. در می 1877 اولین کاربرد تجاری تلفن سانترال با نصب تلفن سانترال در دفاتر مشتریان شرکت دزدگیر ET Holmes انجام شد. عملکرد ضعیف فرستنده های اولیه تلفن سانترال، تعدادی از مخترعان را بر آن داشت تا کارهای بیشتری را در این زمینه دنبال کنند. از جمله آنها توماس آلوا ادیسون بود که طراحی او در سال 1886 برای فرستنده صدا شامل حفره ای پر از دانه های زغال سنگ آنتراسیت کربنیزه شده بود. گرانول های کربن بین دو الکترود که جریان الکتریکی ثابتی از آن عبور می کرد، محبوس شدند. یکی از الکترودها به یک دیافراگم نازک آهنی وصل شده بود و چون امواج صوتی دیافراگم را مجبور به ارتعاش می کرد، دانه های کربن به طور متناوب فشرده و آزاد می شدند. همانطور که فاصله بین گرانول ها نوسان می کرد، مقاومت در برابر جریان الکتریکی نیز تغییر می کرد و تغییرات ناشی از جریان به گیرنده منتقل می شد. This art ic le w as gener at ed by GSA Con tent G en er ator D emoversion! 
سانترال زیمنس
سانترال و کشاورزان و مردم مناطق روستایی، فوراً فایده این راه را برای صحبت با دوستان خود، صحبت از مزرعه به شهر دیدند. بنابراین این تقاضای بزرگ برای راه اندازی سیستم های تلفن سانترال خود وجود داشت. اما شرکت های بل، در تسخیر آن بازار بسیار کند بودند و بنابراین مردم تازه شروع به ساخت سیستم های تلفن سانترال خود کردند. گاهی اوقات اینها شرکت های خصوصی بودند، به نوعی شرکت های خصوصی متوسط. اما اغلب اینها فقط تعاونی های کوچکی در امتداد همان خطوط سازمان های مزرعه تعاونی مانند The Grange در اواخر قرن نوزدهم، آسانسورهای غلات تعاونی بودند. گاهی اوقات این فقط پنج یا شش مزرعه بود، یا دوازده خانواده مزرعه دور هم جمع می شدند و از یکی از این تولیدکنندگان مستقل تلفن سانترال می خریدند. اما مطمئناً به سیم نیاز دارید. سخت ترین قسمت این است که شما نیاز به یک سیم دارید تا از هر گوشی به هر تلفن سانترال دیگری راه پیدا کنید. گاهی اوقات سیم های خود را به رشته می بندند. اما گاهی اوقات، "خب، ما قبلاً این سیم را حداقل نصف مسافت در امتداد لبه مزرعه من داشته ایم، و واقعاً تنها چیزی که برای حمل سیگنال تلفن سانترال نیاز دارید یک سیم فلزی است." بنابراین کشاورزانی که حصارهای سیم خاردار داشتند تلفن سانترال های خود را مستقیماً به آن نرده های سیم خاردار وصل می کردند و جریان الکتریکی را از نرده ها عبور می دادند. و کار کرد. می تونستی اینطوری حرف بزنی این واقعاً جالب است. حالا باید از چه سیمی برای اتصال به نرده استفاده می کردند تا سیگنال از آن عبور کند؟اوه، این سوال خوبی است. من مطمئن نیستم که دقیقاً از چه موادی ساخته شده است. 
سانترال پاناسونیک tda200
سانترال با این حال، در شبکه های مدرن هزینه انتقال و تجهیزات کمتر است و اگرچه سلسله مراتب هنوز وجود دارد، اما آنها بسیار مسطح تر هستند و شاید فقط دو لایه دارند. اکثر مبادلات تلفن سانترالی خودکار از سوئیچینگ دیجیتال به جای سوئیچینگ مکانیکی یا آنالوگ استفاده می کنند. ترانک هایی که صرافی ها را به هم وصل می کنند نیز دیجیتال هستند که مدار یا کانال نامیده می شوند. با این حال، مدارهای آنالوگ دو سیمه هنوز برای اتصال آخرین مایل از سانترال به تلفن سانترال خانه (که حلقه محلی نیز نامیده می شود) استفاده می شود. برای انجام یک تماس تلفن سانترالی معمولی از یک طرف تماس به طرف تماس، سیگنال صوتی آنالوگ با نرخ نمونه 8 کیلوهرتز با وضوح 8 بیت با استفاده از نوع خاصی از مدولاسیون کد پالس غیرخطی معروف به G.711 دیجیتالی می شود. سپس تماس از طریق مبادلات تلفن سانترالی از یک طرف به طرف دیگر منتقل می شود. تماس با استفاده از یک پروتکل تنظیم تماس (معمولا ISUP) بین مبادلات تلفن سانترالی تحت یک استراتژی مسیریابی کلی تغییر می کند. تماس از طریق PSTN با استفاده از یک کانال 64 کیلوبیت بر ثانیه، که در اصل توسط آزمایشگاه بل طراحی شده بود، انجام می شود. نامی که به این کانال داده شده سیگنال دیجیتال 0 (DS0) است. مدار DS0 دانه بندی اولیه سوئیچینگ مدار در یک مرکز تلفن سانترال است. یک DS0 به عنوان یک زمان بندی نیز شناخته می شود زیرا DS0ها در تجهیزات مالتی پلکسی تقسیم زمانی (TDM) جمع می شوند تا لینک های ارتباطی با ظرفیت بالاتر را تشکیل دهند.
تلفن سانترال زیمنس
سانترال اگرچه اکثر مردم بر این باورند که تلفن سانترال توسط الکساندر گراهام بل اختراع شده است، کنگره تاریخ را در 17 ژوئن 2002 بازبینی کرده و آن را به آنتونیو میوچی، مخترع فلورانسی نسبت داده است. موچی تلفن سانترال را در سال 1849 در کوبا اختراع کرد. اولین تجسم عملی آن در نیویورک در سال 1860 ساخته شد. با این حال، به دلیل مهارت های مدیریتی ضعیف و ناتوانی در برقراری ارتباط به زبان انگلیسی، او قادر به پرداخت هزینه ثبت اختراع قطعی نبود و مجبور شد به یک هشدار یا اطلاعیه اختراع رضایت دهد. او سپس با شرکت تلگراف وسترن یونیون تماس گرفت و ترتیبی داد که «تلگراف سخنگو» خود را به نمایش بگذارد، اما پس از دو سال که نمایش او به تعویق افتاد، هنگامی که سعی کرد مطالب خود را دریافت کند، به او گفتند که این تلگراف گم شده است. در سال 1876، دو سال بعد، بل برای ثبت اختراع تلفن سانترال ثبت نام کرد. موچی سعی کرد اعتراض کند، اما متوجه شد که اخطار او نیز «از بین رفته است». در نهایت ثابت شد که تبانی غیرقانونی بین بل و اداره ثبت اختراع وجود داشته است. واقعیت جالب: شیلا کپس، از دپارتمان میراث کانادایی، در 21 ژوئن 2002، درخواستی را ارائه کرد که در آن تصریح می کند "الکساندر گراهام بل، از برندفورد (انتاریو) و باددک (نوا اسکوشیا)، مخترع تلفن سانترال است. این طرح به اتفاق آرا توسط پارلمان کانادا پذیرفته شد، اگرچه کاملاً بی اساس است.
باتری سانترال پاناسونیک
سانترال گری قبلاً ایده ای برای فرستنده ای ارائه کرده بود که در آن یک غشای متحرک به یک میله رسانای الکتریکی غوطه ور در محلول اسیدی متصل می شد. میله رسانای دیگری در محلول غوطه ور شد و با برخورد امواج صوتی به غشاء، دو میله نسبت به یکدیگر حرکت می کردند. تغییرات در فاصله بین دو میله باعث تغییر در مقاومت الکتریکی و در نتیجه تغییرات در جریان الکتریکی می شود. برخلاف نوع فرستنده سیم پیچ مغناطیسی، فرستنده با مقاومت متغیر در واقع می تواند صدای ارسالی را تقویت کند و امکان استفاده از کابل های طولانی تر بین فرستنده و گیرنده را فراهم کند. مجدداً، بل همچنین روی یک طراحی فرستنده مشابه "مایع" کار کرد. این طرح بود که اجازه اولین انتقال سخنرانی را در 10 مارس 1876 توسط بل به واتسون داد که بل در یادداشت های آزمایشگاهی خود به صورت "آقای واتسون-بیا اینجا-من می خواهم تو را ببینم" رونویسی کرد. اولین نمایش عمومی تلفن سانترال مدت کوتاهی پس از آن، با طراحی شبیه به واحدهای غشایی سیم پیچ مغناطیسی قبلی که در بالا توضیح داده شد، دنبال شد. یکی از اولین تظاهرات در ژوئن 1876 در نمایشگاه صدمین سالگرد در فیلادلفیا رخ داد. آزمایش های بیشتر و اصلاح تجهیزات کمی بعد انجام شد. بل در 9 اکتبر 1876 تلفن سانترال خود را در فاصله 5 کیلومتری (2 مایلی) بین بوستون و کمبریج پورت، ماساچوست آزمایش دو طرفه انجام داد. در می 1877 اولین کاربرد تجاری تلفن سانترال با نصب تلفن سانترال در دفاتر مشتریان شرکت دزدگیر ET Holmes انجام شد. عملکرد ضعیف فرستنده های اولیه تلفن سانترال، تعدادی از مخترعان را بر آن داشت تا کارهای بیشتری را در این زمینه دنبال کنند. از جمله آنها توماس آلوا ادیسون بود که طراحی او در سال 1886 برای فرستنده صدا شامل حفره ای پر از دانه های زغال سنگ آنتراسیت کربنیزه شده بود. گرانول های کربن بین دو الکترود که جریان الکتریکی ثابتی از آن عبور می کرد، محبوس شدند. یکی از الکترودها به یک دیافراگم نازک آهنی وصل شده بود و چون امواج صوتی دیافراگم را مجبور به ارتعاش می کرد، دانه های کربن به طور متناوب فشرده و آزاد می شدند. همانطور که فاصله بین گرانول ها نوسان می کرد، مقاومت در برابر جریان الکتریکی نیز تغییر می کرد و تغییرات ناشی از جریان به گیرنده منتقل می شد. This art ic le w as gener at ed by GSA Con tent G en er ator D emoversion!
سانترال زیمنس
سانترال و کشاورزان و مردم مناطق روستایی، فوراً فایده این راه را برای صحبت با دوستان خود، صحبت از مزرعه به شهر دیدند. بنابراین این تقاضای بزرگ برای راه اندازی سیستم های تلفن سانترال خود وجود داشت. اما شرکت های بل، در تسخیر آن بازار بسیار کند بودند و بنابراین مردم تازه شروع به ساخت سیستم های تلفن سانترال خود کردند. گاهی اوقات اینها شرکت های خصوصی بودند، به نوعی شرکت های خصوصی متوسط. اما اغلب اینها فقط تعاونی های کوچکی در امتداد همان خطوط سازمان های مزرعه تعاونی مانند The Grange در اواخر قرن نوزدهم، آسانسورهای غلات تعاونی بودند. گاهی اوقات این فقط پنج یا شش مزرعه بود، یا دوازده خانواده مزرعه دور هم جمع می شدند و از یکی از این تولیدکنندگان مستقل تلفن سانترال می خریدند. اما مطمئناً به سیم نیاز دارید. سخت ترین قسمت این است که شما نیاز به یک سیم دارید تا از هر گوشی به هر تلفن سانترال دیگری راه پیدا کنید. گاهی اوقات سیم های خود را به رشته می بندند. اما گاهی اوقات، "خب، ما قبلاً این سیم را حداقل نصف مسافت در امتداد لبه مزرعه من داشته ایم، و واقعاً تنها چیزی که برای حمل سیگنال تلفن سانترال نیاز دارید یک سیم فلزی است." بنابراین کشاورزانی که حصارهای سیم خاردار داشتند تلفن سانترال های خود را مستقیماً به آن نرده های سیم خاردار وصل می کردند و جریان الکتریکی را از نرده ها عبور می دادند. و کار کرد. می تونستی اینطوری حرف بزنی این واقعاً جالب است. حالا باید از چه سیمی برای اتصال به نرده استفاده می کردند تا سیگنال از آن عبور کند؟اوه، این سوال خوبی است. من مطمئن نیستم که دقیقاً از چه موادی ساخته شده است.
پروگرام سانترال پاناسونیک و خرید سانترال دست دوم